Koordynator do spraw bezpieczeństwa    

I. Zadania koordynatora
II. Telefony i adresy
III. Akty prawne dotyczące bezpieczeństwa w szkole
IV. Literatura pomocnicza
V. Działania interwencyjne w Zespole Szkól nr 2

I. Zadania koordynatora

W naszej szkole funkcję koordynatora do spraw bezpieczeństwa pełni mgr Marzena Orłowska powołana decyzją Dyrektora z dniem 12 czerwca 2007 roku

Podstawa prawna:
  1. Uchwała rady ministrów nr 186/2006 z dnia 7 listopada 2006 w sprawie działań administraji rządowej przeciwko przemocy w szkołach i placówkach
  2. Program zero tolerancji dla przemocy w szkole
Zadania:
  1. integrowanie działań wszystkich podmiotów szkolnych : nauczycieli, uczniów, rodziców, pracowników szkoły
  2. współpraca ze środowiskiem w zakresie bezpieczeństwa
  3. koordynowanie działań w ramach programu wychowawczego i programu profilaktyki
  4. dbałość o przestrzeganie szkolnych procedur postępowania w sytuacjach kryzysowych
  5. analizowanie potrzeb szkoły w zakresie bezpieczeństwa
  6. korzystanie ze szkoleń i edukacji prawnej oraz przekazywanie swojej wiedzy i umiejętności
  7. podejmowanie działań kształtujących umiejętność gospodarowania czasem wolnym oraz promowanie zdrowego stylu życia
  8. promowanie problematyki bezpieczeństwa
Zadania w ramach programu powiatowego:
  1. tematyka profilaktyki antyalkoholowej wśród młodzieży
  2. zapewnianie czasu wolnego(zajęcia dydaktyczne, sportowe, kulturalne i turystyczne)
  3. tematyka prawidłowych zachowań w zakresie ochrony środowiska
  4. techniczne zabezpieczenia w celu podniesienia bezpieczeństwa w szkołach

Do góry

II. Telefony i adresy

Badania HIV: Profilaktyka AIDS

Do góry

III. Akty prawne dotyczące bezpieczeństwa w szkole

USTAWA O SYSTEMIE OŚWIATY z dnia 7 września 1991 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329, z późn. zm.).

Art. 1.

System oświaty zapewnia w szczególności:
2) wspomaganie przez szkołę wychowawczej roli rodziny.
10) utrzymywanie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki w szkołach placówkach
12)opiekę dzieciom i młodzieży osieroconym, pozbawionym całkowicie lub częściowo opieki rodzicielskiej, a także uczniom pozbawionym całkowicie lub częściowo opieki, rodzicielskiej, a także uczniom pozostającym w trudnej sytuacji materialnej i życiowej,

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ I SPORTUz dnia 26 marca 2004 r. (Dz. U. z dnia 19 kwietnia 2004 r.)
§ 2.
1.Statut szkoły określa w szczególności:
1) cele i zadania szkoły wynikające z przepisów prawa oraz uwzględniające program wychowawczy szkoły, o którym mowa w odrębnych przepisach,
2) sposób wykonywania zadań szkoły, z uwzględnieniem optymalnych warunków rozwoju ucznia, zasad bezpieczeństwa oraz zasad promocji i ochrony zdrowia,
7) organizację zajęć dodatkowych dla uczniów, z uwzględnieniem w szczególności ich potrzeb rozwojowych,
8) formy opieki i pomocy uczniom, którym z przyczyn rozwojowych, rodzinnych lub losowych potrzebna jest pomoc i wsparcie, w tym również pomoc materialna,
9) organizację współdziałania z poradniami psychologiczno-pedagogicznymi oraz innymi instytucjami świadczącymi poradnictwo i specjalistyczną pomoc dzieciom i rodzicom,
10) organizację i formy współdziałania szkoły z rodzicami (prawnymi opiekunami) w zakresie nauczania, wychowania i profilaktyki.
2.Program wychowawczy szkoły, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, uchwala rada pedagogiczna po zasięgnięciu opinii rady rodziców i samorządu uczniowskiego.


USTAWA z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674, Nr 170, poz. 1218 i Nr 220, poz. 1600)

Art. 6.

Nauczyciel obowiązany jest rzetelnie realizować zadania związane z powierzonym mu stanowiskiem oraz podstawowymi funkcjami szkoły: dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą; wspierać każdego ucznia w jego rozwoju oraz dążyć do pełni własnego rozwoju osobowego. Nauczyciel obowiązany jest kształcić i wychowywać młodzież w umiłowaniu Ojczyzny, w poszanowaniu Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w atmosferze wolności sumienia i szacunku dla każdego człowieka; dbać o kształtowanie u uczniów postaw moralnych i obywatelskich zgodnie z ideą demokracji, pokoju i przyjaźni między ludźmi różnych narodów, ras i światopoglądów.

Ustawa o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z dnia 12 listopada 1982 r.)

Art.1

§1.1. Przepisy ustawy stosuje się w zakresie:
  1. zapobiegania i zwalczania demoralizacji,
  2. postępowania o czyny karalne - w stosunku do osób, które nie ukończyły lat 17,
  3. wykonywania środków wychowawczych lub poprawczych - w stosunku do osób, względem których środki te zostały orzeczone, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez te osoby lat 21.

Art.4

§1. Każdy, kto stwierdzi istnienie okoliczności świadczących o demoralizacji nieletniego, w szczególności naruszenie zasad współżycia społecznego, popełnienie czynu zabronionego, systematyczne uchylanie się od obowiązku szkolnego lub kształcenia zawodowego, używanie alkoholu lub innych środków w celu wprowadzenia się w stan odurzenia, uprawianie nierządu, włóczęgostwo, udział w grupach przestępczych, ma społeczny obowiązek odpowiedniego przeciwdziałania temu, a przede wszystkim zawiadomienia o tym rodziców lub opiekunów nieletniego, szkoły, sądu rodzinnego, Policji lub innego właściwego organu.
§2. Każdy, dowiedziawszy się o popełnieniu czynu karalnego przez nieletniego, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym sąd rodzinny lub Policję.
§3.Instytucje państwowe i organizacje społeczne, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przez nieletniego czynu karalnego ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym sąd rodzinny lub Policję oraz przedsięwziąć czynności nie cierpiące zwłoki, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów popełnienia czynu.

Art.6

Wobec nieletnich sąd rodzinny może:
  1. Udzielić upomnienia
  2. Zobowiązać do określonego postępowania, a zwłaszcza do:
    • naprawienia wyrządzonej szkody
    • wykonania określonych prac lub świadczeń na rzecz pokrzywdzonego lub społeczności lokalnej
    • przeproszenia pokrzywdzonego
    • podjęcia nauki lub pracy
    • uczestnictwa w odpowiednich zajęciach o charakterze wychowawczym, terapeutycznym lub szkoleniowym
    • powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach albo do zaniechania używania alkoholu lub innego środka w celu wprowadzenia się w stan odurzenia
  3. ustanowić nadzór odpowiedzialny rodziców lub opiekuna,
  4. ustanowić nadzór organizacji młodzieżowej lub innej organizacji społecznej, zakładu pracy albo osoby godnej zaufania - udzielających poręczenia za nieletniego,
  5. zastosować nadzór kuratora,
  6. skierować do ośrodka kuratorskiego, a także do organizacji społecznej lub instytucji zajmujących się pracą z nieletnimi o charakterze wychowawczym, terapeutycznym lub szkoleniowym, po uprzednim porozumieniu się z tą organizacją lub instytucją,
  7. orzec zakaz prowadzenia pojazdów,
  8. orzec przepadek rzeczy uzyskanych w związku z popełnieniem czynu karalnego,
  9. orzec umieszczenie w rodzinie zastępczej, w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, w młodzieżowym ośrodku socjoterapii albo w ośrodku szkolno-wychowawczym,
  10. orzec umieszczenie w zakładzie poprawczym,

Art. 8.

§ 1. W wypadku gdy rodzice lub opiekun nieletniego uchylają się od wykonania obowiązków nałożonych na nich przez sąd rodzinny, sąd ten może wymierzyć im karę pieniężną w wysokości od 50 do 1500 złotych.

Art.7

§ 1 Sąd rodzinny może:
1)zobowiązać rodziców lub opiekuna do poprawy warunków wychowawczych, bytowych lub zdrowotnych nieletniego, a także do ścisłej współpracy ze szkołą, do której nieletni uczęszcza, poradnią psychologiczno-pedagogiczną lub inną poradnią specjalistyczną, zakładem pracy lub zakładem leczniczym.

Kodeks Postępowania Cywilnego (Dz. U. z dnia 1 grudnia 1964 r.)

Art.572.

§1.Każdy, komu znane jest zdarzenie uzasadniające wszczęcie postępowania z urzędu, obowiązany jest zawiadomić o nim sąd opiekuńczy.
§2. Obowiązek wymieniony w § 1 ciąży przede wszystkim na urzędach stanu cywilnego, sądach, prokuratorach, notariuszach, komornikach, organach samorządu i administracji rządowej, organach Policji, placówkach oświatowych, opiekunach społecznych oraz organizacjach i zakładach zajmujących się opieką nad dziećmi lub osobami psychicznie chorymi.

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu Z dnia7 stycznia 2003 roku. W sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. z 2003 r. Nr 11, poz. 114)
§2. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna polega w szczególności na:
  1. diagnozowaniu środowiska ucznia;
  2. rozpoznawaniu potencjalnych możliwości oraz indywidualnych potrzeb ucznia i umożliwianiu ich zaspokojenia;
  3. rozpoznawaniu przyczyn trudności w nauce i niepowodzeń szkolnych;
  4. wspieraniu ucznia z wybitnymi uzdolnieniami;
  5. organizowaniu różnych form pomocy psychologiczno-pedagogicznej;
  6. podejmowaniu działań wychowawczych i profilaktycznych wynikających z programu wychowawczego szkoły i programu profilaktyki, o których mowa w odrębnych przepisach, oraz wspieraniu nauczycieli w tym zakresie;
  7. prowadzeniu edukacji prozdrowotnej i promocji zdrowia wśród uczniów, nauczycieli i rodziców;
  8. wspieraniu uczniów, metodami aktywnymi, w dokonywaniu wyboru kierunku dalszego kształcenia, zawodu i planowaniu kariery zawodowej oraz udzielaniu informacji w tym zakresie;
  9. wspieraniu nauczycieli w organizowaniu wewnątrzszkolnego systemu doradztwa oraz zajęć związanych z wyborem kierunku kształcenia i zawodu;
  10. wspieraniu nauczycieli i rodziców w działaniach wyrównujących szanse edukacyjne ucznia;
  11. udzielaniu nauczycielom pomocy w dostosowaniu wymagań edukacyjnych wynikających z realizowanych przez nich programów nauczania do indywidualnych potrzeb psychofizycznych i edukacyjnych ucznia, u którego stwierdzono zaburzenia i odchylenia rozwojowe lub specyficzne trudności w uczeniu się, uniemożliwiające sprostanie tym wymaganiom;
  12. wspieraniu rodziców i nauczycieli w rozwiązywaniu problemów wychowawczych;
  13. umożliwianiu rozwijania umiejętności wychowawczych rodziców i nauczycieli;
  14. podejmowaniu działań mediacyjnych i interwencyjnych w sytuacjach kryzysowych.
Zadania, o których mowa w ust. 1, są realizowane we współpracy z:
  1. rodzicami;
  2. nauczycielami i innymi pracownikami przedszkola, szkoły lub placówki;
  3. poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi;
  4. innymi przedszkolami, szkołami i placówkami;
  5. podmiotami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży.
§4. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna w przedszkolu, szkole, lub placówce może być udzielana na wniosek:
  1. ucznia
  2. rodziców
  3. nauczyciela
  4. pedagoga
  5. psychologa
  6. logopedy
  7. doradcy zawodowego
  8. poradni psychologiczno-pedagogiczna
Ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz.U. z 1996 r. Nr 10, poz. 55, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 121, poz.770, z 1999 r. Nr 96, poz.1107, z 2003 r. Nr 229, poz. 2274)

Art. 3.

Ochrona zdrowia przed następstwami używania tytoniu realizowana jest przez kształtowanie polityki zdrowotnej, ekonomicznej i społecznej, do której należy:
2) promocja zdrowia przez propagowanie stylu życia wolnego od nałogu palenia papierosów i używania wyrobów tytoniowych,
2a) działalność wychowawcza i informacyjna,
1. Zabrania się palenia wyrobów tytoniowych poza pomieszczeniami wyodrębnionymi i odpowiednio przystosowanymi:
1) w zakładach opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem ust. 2,
2) w szkołach i placówkach oświatowo-wychowawczych,
3) w pomieszczeniach zakładów pracy oraz innych obiektów użyteczności publicznej, a w małych, jednoizbowych lokalach gastronomicznych - poza wyraźnie wyodrębnionymi miejscami.

Ustawa z dnia 26 października 1982 r. O wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 147 poz. 1231)

Art.14

Zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych:
1)Na terenie szkół oraz innych zakładów i placówek oświatowo-wychowawczych, opiekuńczych i domów studenckich

Art.43

ustęp 1, Kto spożywa napoje alkoholowe wbrew zakazom określonym w art. 14 ust.1
i 2a-6 albo nabywa lub spożywa napoje alkoholowe przyniesione przez siebie lub inną osobę w miejscach wyznaczonych do ich sprzedaży lub podawania, podlega karze grzywny
Ustawa O przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997r. (Dz.U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485)

Art. 9

4. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe formy działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem.

Art. 20.

1. Zabrania się reklamy i promocji substancji psychotropowych lub środków odurzających.

Art. 30.

  1. Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną na przymusowe leczenie i rehabilitację.
  2. Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być jednak dłuższy niż 2 lata.
  3. Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.

Art. 58.

  1. Kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
  2. Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji psychotropowej małoletniemu lub nakłania go do użycia takiego środka lub substancji albo udziela ich w znacznych ilościach innej osobie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5.

Art. 59.

  1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
  2. Jeżeli sprawca czynu, o którym mowa w ust. 1, udziela środka odurzającego lub substancji psychotropowej małoletniemu, ułatwia użycie albo nakłania go do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Art. 60.

Kto, będąc właścicielem lub działającym w jego imieniu zarządcą albo kierownikiem zakładu gastronomicznego, lokalu rozrywkowego lub prowadząc inną działalność usługową, mając wiarygodną wiadomość o popełnieniu przestępstwa określonego w art. 56, 58 lub 59 na terenie tego zakładu lub lokalu, nie powiadamia o tym niezwłocznie organów ścigania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 62.

  1. Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
  2. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, sprawca podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5.
  3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Art. 68.

Kto, wbrew przepisom art. 20 ust. 1, prowadzi reklamę lub promuje substancję psychotropową lub środek odurzający, w celach innych niż medyczne, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003 r. w sprawie szczegółowych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 26, poz. 226)
§9.Szkoły i placówki podejmują działania interwencyjne polegające na powiadomieniu rodziców i Policji w sytuacjach kryzysowych, w szczególności gdy dzieci lub młodzież używają, posiadają lub rozprowadzają środki lub substancje psychoaktywne
§10. Szkoły i placówki opracowują, zgodnie ze statutem, strategię działań wychowawczych i zapobiegawczych oraz interwencyjnych wobec dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniem, która uwzględnia w szczególności:
4. Procedury postępowania w sytuacjach szczególnych zagrożeń związanych z ze środkami odurzającymi i psychotropowymi i uwzględnieniem zadań osób podejmujących interwencję.
5. Współpracę z rodzicami w zakresie działań wychowawczych i zapobiegawczych, prozdrowotnych oraz interwencyjnych.
9. Sposób współdziałania pracowników szkoły ze służba zdrowia i Policją w sytuacjach wymagających interwencji.

Zarządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 marca 2002 roku Nr 37 w sprawie powołania Zespołu do Spraw Opracowania Programu Zapobiegania Niedostosowaniu Społecznemu i Przestępczości wśród Dzieci i Młodzieży. Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 1999 r. Nr 82, poz. 929, z 2000 r. Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 102, poz. 1116 i Nr 154, poz. 1799 i 1800)
§ 1. 1, Powołuje się Zespół do Spraw Opracowania Programu Zapobiegania Niedostosowaniu Społecznemu i Przestępczości wśród Dzieci i Młodzieży, zwany dalej "Zespołem".
§2. W skład Zespołu wchodzą:
  1. przewodniczący - podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji,
  2. członkowie - przedstawiciele:
    1. inistra Spraw Wewnętrznych i Administracji,
    2. Komendanta Głównego Policji,
    3. Ministra Sprawiedliwości,
    4. Ministra Zdrowia,
    5. Ministra Pracy i Polityki Społecznej,
    6. Ministra Edukacji Narodowej i Sportu.
§ 3. Do zadań Zespołu należy:
Opracowanie Programu Zapobiegającego Niedostosowaniu Społecznemu i Przestępczości wśród Dzieci i Młodzieży, w tym:
2) Opracowanie procedur postępowania nauczycieli i metod współpracy szkół z Policją w sytuacjach zagrożenia dzieci i młodzieży przestępczością i demoralizacją, w szczególności: narkomanią, prostytucją.


Kodeks Karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 z dnia 2 sierpnia 1997 r.; sprostowanie z 1997 r. Dz. U. Nr 128, poz. 840; zm. z 1999 r. Nr 64, poz. 729 i Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 48, poz. 548 i Nr 93, poz. 1027)

Art. 207.

§ 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Art. 208. Kto rozpija małoletniego, dostarczając mu napoju alkoholowego, ułatwiając jego spożycie lub nakłaniając go do spożycia takiego napoju, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Art. 210. §1. Kto wbrew obowiązkowi troszczenia się o małoletniego poniżej lat 15 albo o osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny osobę tę porzuca, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z dnia 4 sierpnia 1997 r.; zm. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027) Art. 304 §1. Każdy dowiedziawszy się o po-pełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. §2.
Instytucje Państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 69)
§ 40.
Pracownik szkoły lub placówki, który powziął wiadomość o wypadku, niezwłocznie zapewnia poszkodowanemu opiekę, w szczególności sprowadzając fachową pomoc medyczną, a w miarę możliwości udzielając poszkodowanemu pierwszej pomocy. § 41.
O każdym wypadku zawiadamia się niezwłocznie:
1) rodziców (opiekunów) poszkodowanego;
4) organ prowadzący szkołę lub placówkę.
Zarządzenie Nr 590 komendanta Głównego Policji z dnia 24 października 2003 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów w zakresie przeciwdziałania demoralizacji i przestępczości nieletnich. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, Nr 19, poz. 185, Nr 74, poz. 676, Nr 81, poz. 731, Nr 113, poz. 984, Nr 115, poz. 996, Nr 153, poz. 1271, Nr 176 poz. 1457, Nr 200, poz. 1688 oraz z 2003 r. Nr 90, poz. 844, Nr 113, poz. 1070, Nr 130, poz. 1188 i 1190, Nr 137, poz. 1302 i Nr 166, poz. 1609)
§6
W zakresie przeciwdziałania demoralizacji i przestępczości nieletnich Policja zobowiązana jest w szczególności do:
  1. wykrywania popełnionych przez nieletnich czynów karalnych oraz wykonywania czynności w postępowaniu wyjaśniającym;
  2. ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń popełnionych na szkodę nieletnich lub wspólnie z nimi;
  3. ujawniania źródeł demoralizacji i przestępczości nieletnich;
  4. ujawniania i rozpoznawania przypadków braku opieki nad nieletnimi bądź zaniedbań opiekuńczo-wychowawczych i podejmowania właściwych działań;
  5. przekazywania do sądu rodzinnego informacji i materiałów w sprawach nieletnich, wskazujących na potrzebę wszczęcia postępowania przewidzianego w ustawie o postępowaniu w sprawach nieletnich lub kodeksie rodzinnym i opiekuńczym;
  6. inicjowania i prowadzenia wspólnie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi działań profilaktycznych zmierzających do minimalizacji zagrożeń wśród nieletnich;
  7. prowadzenia działań prewencyjnych ukierunkowanych na zapobieganie demoralizacji i przestępczości nieletnich.
§7
Wykrywanie popełnionych przez nieletnich czynów karalnych oraz ujawnianie nieletnich zagrożonych demoralizacją realizowane jest poprzez:
  1. prowadzenie rozpoznania środowisk nieletnich i rodzin dysfunkcyjnych, co do których istnieje podejrzenie występowania między innymi takich zjawisk patologicznych, jak: przestępczość, narkomania, alkoholizm, prostytucja, przemoc domowa, żebractwo, przynależność do subkultur lub grup psychomanipulacyjnych;
  2. prowadzenie poszukiwań nieletnich na podstawie obowiązujących przepisów;
  3. pobieranie, przetwarzanie i wykorzystywanie informacji, w tym danych osobowych, o nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego - zgodnie z zasadami określonymi w odrębnych przepisach.
§8
Działania profilaktyczne policjantów w zakresie ograniczania demoralizacji i przestępczości w środowiskach nieletnich realizowane są przez:
  1. informowanie samorządów i społeczności lokalnych o występujących na danym terenie zagrożeniach przestępczością nieletnich lub przejawach demoralizacji nieletnich;
  2. inspirowanie lokalnych społeczności do działań o charakterze profilaktycznym oraz udział przedstawicieli komórek do spraw nieletnich i patologii w budowaniu lokalnych systemów bezpieczeństwa i programów profilaktycznych;
  3. udział policjantów w spotkaniach z młodzieżą, rodzicami, pedagogami oraz przedstawicielami różnych organizacji zajmujących się problematyką nieletnich;
  4. uczestnictwo w przedsięwzięciach realizowanych na rzecz bezpieczeństwa nieletnich;
  5. promowanie wśród nieletnich bezpiecznych i społecznie pożądanych zachowań;
  6. współredagowanie z instytucjami i organami zajmującymi się problematyką nieletnich materiałów informacyjno-edukacyjnych.
§9
Działania prewencyjne policjantów wobec nieletnich i osób wpływających demoralizująco na ich rozwój obejmują:
  1. patrolowanie oraz obchód:
    1. rejonów szkół i placówek opiekuńczo-wychowawczych,
    2. miejsc grupowania się młodzieży,
    3. miejsc, w których odbywają się imprezy masowe z udziałem nieletnich;
  2. legitymowanie nieletnich pozostających bez opieki, przebywających w porze nocnej w miejscach i okolicznościach, w których mogą stać się ofiarami (sprawcami) przestępstwa lub wykroczenia;
  3. ujawnianie przypadków sprzedaży i podawania alkoholu lub sprzedaży wyrobów tytoniowych nieletnim;
  4. reagowanie na każdą sytuację przestępczego zachowania lub naruszającą dobro dziecka;
  5. inne czynności podejmowane stosownie do występujących zagrożeń.
§12
Policjanci służby prewencyjnej, wykonujący zadania patrolowo-interwencyjne, ruchu drogowego oraz dzielnicowi ujawniają nieletnich zagrożonych demoralizacją i przestępczością w czasie wykonywania zadań służbowych, a zwłaszcza w przypadkach interwencji dotyczących:
  1. popełnianego czynu karalnego,
  2. niszczenia mienia,
  3. przebywania na wagarach,
  4. przebywania bez opieki rodziców lub opiekunów w porze nocnej poza miejscem zamieszkania,
  5. zakłócania spokoju i porządku publicznego,
  6. posługiwania się nieprzyzwoitym słownictwem,
  7. używania alkoholu lub innych środków w celu wprowadzenia się w stan odurzenia,
  8. palenia papierosów,
  9. uprawiania nierządu,
  10. żebrania,
  11. innych zachowań naruszających obowiązujące normy społeczne,
  12. sytuacji rodzinnej dziecka stwierdzonej w czasie interwencji domowej.
§18
Do zadań komórki do spraw nieletnich i patologii komendy miejskiej, powiatowej i rejonowej Policji należy:
  1. ujawnianie nieletnich:
    1. sprawców czynów karalnych,
    2. organizatorów i przywódców grup przestępczych o charakterze kryminalnym,
    3. wykazujących przejawy demoralizacji;
  2. zbieranie i utrwalanie dowodów czynów karalnych popełnionych przez nieletnich w wypadkach nie-cierpiących zwłoki;
  3. wykonywanie czynności zleconych przez sędziego rodzinnego według zasad określonych w ustawie o postępowaniu w sprawach nieletnich;
  4. rozpoznawanie i profilaktyka w środowiskach sprawców czynów karalnych zagrożonych demoralizacją;
  5. współdziałanie ze służbą kryminalną w celu rozpoznania osób, środowisk i zdarzeń wpływających demoralizująco na nieletnich;
  6. bieżąca współpraca z sądami rodzinnymi, placówkami i instytucjami ustawowo lub statutowo powołanymi do zajmowania się problematyką nieletnich oraz samorządami lokalnymi;
  7. udział w budowaniu lokalnych systemów przeciwdziałania demoralizacji, przestępczości i patologii społecznej wśród nieletnich;
  8. prowadzenie kart nieletnich, o których mowa w § 19 ust.1. Wzór karty nieletniego określa załącznik nr 1 do zarządzenia;
  9. prowadzenie wykazu czynności profilaktycznych podjętych w sprawach nieletnich, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do zarządzenia;
  10. przekazywanie informacji o ujawnieniu nieletniego zagrożonego demoralizacją lub będącego sprawcą czynu karalnego dzielnicowemu odpowiedzialnemu za rejon, w którym nieletni ten zamieszkuje;
  11. pisemne powiadamianie rodziców lub opiekunów nieletniego przebywającego w porze nocnej poza miejscem zamieszkania o fakcie i okolicznościach jego legitymowania przez Policję. Wzór zawiadomienia określa załącznik nr 3 do zarządzenia;


Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.)

Art. 15.

  1. Nauka jest obowiązkowa do ukończenia 18 roku życia.
  2. Obowiązek szkolny dziecka rozpoczyna się z początkiem roku szkolnego w tym roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat, oraz trwa do ukończenia gimnazjum, nie dłużej jednak niż do ukończenia 18 roku życia.

Art. 16.

5. Obowiązek szkolny spełnia się przez uczęszczanie do szkoły podstawowej i gimnazjum, publicznych albo niepublicznych.
5a. Po ukończeniu gimnazjum obowiązek nauki spełnia się:
  1. przez uczęszczanie do publicznej lub niepublicznej szkoły ponadgimnazjalnej,
  2. przez uczęszczanie na zajęcia realizowane w formach pozaszkolnych w placówkach publicznych i niepublicznych

Art. 18.

Rodzice dziecka podlegającego obowiązkowi szkolnemu są obowiązani do:
  1. dopełnienia czynności związanych ze zgłoszeniem dziecka do szkoły,
  2. zapewnienia regularnego uczęszczania dziecka na zajęcia szkolne,
  3. zapewnienia dziecku warunków umożliwiających przygotowanie się do zajęć szkolnych,
  4. zapewnienia dziecku realizującemu obowiązek szkolny poza szkołą, warunków nauki określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 16 ust. 8,
  5. powiadamiania organów gminy o formie spełniania obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki przez młodzież w wieku 16-18 lat i zmianach w tym zakresie.

Art. 20.

Niespełnianie obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 3, obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki podlega egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz.U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1493)

Art. 87a.

  1. Wychowawca zatrudniony w placówce opiekuńczo-wychowawczej oskarżony o popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy, w przemocy w rodzinie, zostaje z mocy prawa zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na czas trwania postępowania.
  2. Dyrektor placówki opiekuńczo-wychowawczej rozwiązuje stosunek pracy z wychowawcą, który został prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy.

Do góry

IV Literatura pomocnicza

Publikacje książkowe poruszające problematykę agresji i przemocy
  1. Babich M., "Jak współpracować z rodzicami "trudnych" uczniów?", WSiP, Warszawa 2005.
  2. Baum H., "Z nim się nie bawię. O odrzuceniu i wykluczaniu z grupy.", Seria "Wychowanie emocjonalne dzieci". JEDNOŚĆ, Kielce 2005.
  3. Baum H., "Prawie pękam ze złości! O radzeniu sobie z agresją i gniewem." Seria "Wychowanie emocjonalne dzieci", JEDNOŚĆ, Kielce 2005.
  4. Berckhan B., "Teraz trudno mnie zranić. Sześć strategii suwerennego radzenia sobie ze złością oraz krytyką innych", JEDNOŚĆ, Kielce 2006.
  5. Berckhan B., "Inteligentny sposób radzenia sobie z głupimi uwagami i docinkami. Samoobrona słowami z programem treningowym", JEDNOŚĆ, Kielce 2004.
  6. Cenini A., "Załogo, co znaczy ta cisza? 35 technik animacji dyskusji w grupie.", JEDNOŚĆ, Kielce 2003.
  7. Dambach K., "Mobbing w szkole. Jak zapobiegać przemocy grupowej", GWP, Gdańsk 2003.
  8. Danielewska J., "Agresja u dzieci - szkoła porozumienia", WSiP, Warszawa 2004.
  9. Elliott J., Place M., "Dzieci i młodzież w kłopocie. Poradnik nie tylko dla psychologów", WSiP, 2003.
  10. Frączek A., Zumkley H. (red.), "Socjalizacja a agresja", Instytut Psychologii PAN, Warszawa 1993.
  11. Frączek A., Pufal-Struzik I. (red.), "Agresja wśród dzieci i młodzieży. Perspektywa psychoedukacyjna", Wydawnictwo Pedagogiczne ZNP, Kielce 1996.
  12. Frączek, A. (red.), "Studia nad uwarunkowaniami i regulacją agresji interpersonalnej", PAN, Wrocław - Warszawa - Kraków - Gdańsk 1986.
  13. Goldstein A. P., Glick B., Gibbs J. C., "ART. Program zastępowania agresji", Instytut Amity, Warszawa 2004.
  14. Guerin S., Hennessy E. "Przemoc i prześladowanie w szkole. Skuteczne przeciwdziałanie agresji wśród młodzieży", GWP, Gdańsk 2004.
  15. Hauk D., "Łagodzenie konfliktów w szkole i w pracy z młodzieżą", JEDNOŚĆ, Kielce 2004.
  16. Heyne D., Rollings S., "Niechęć do szkoły. Jak pomóc dziecku, które opuszcza lekcje i wagaruje", GWP, Gdańsk 2004.
  17. Nolting H., "Jak zachować porządek w klasie", GWP, Gdańsk 2004.
  18. Karasowska A., "Jak wychowywać i uczyć dzieci z zaburzeniami zachowania. Profilaktyka na co dzień", PARPA, Warszawa 2006.
  19. Katja R., "Nie kłóćmy się już! Opowiadania, które pomogą pogodzić się dzieciom", Jedność, Kielce 2005.
  20. Kellner M. H., "Pod kontrolą. Program nauczania nastolatków metod radzenia sobie ze złością", Firma Szkoleniowo-Konsultingowa Jakub Kołodziejczyk, Kraków 2004.
  21. Klus-Stańska D., Nowicka M., "Bezpieczeństwo dzieci. Scenariusze zajęć dla rodziców, nauczycieli", Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 1999.
  22. Kmiecik-Baran K., "Młodzież i przemoc. Mechanizmy socjologiczno-psychologiczne", PWN, Warszawa 2000.
  23. Kołodziejczyk J., "Agresja i przemoc w szkole. Konstruowanie programu przeciwdziałania agresji i przemocy w szkole", NODN SOPHIA, Kraków 2004.
  24. Kołodziejczyk J., "Dyscyplina w klasie. Metody i techniki interwencji", NODN SOPHIA, Kraków 2005.
  25. Kubacka-Jasiecka D., "W poszukiwaniu własnego Ja poprzez przemoc i agresję" w: Kuźma, J., Szarota, Z. (red.), "Agresja i przemoc we współczesnym świecie. t. 1 - Agresja i przemoc wśród dzieci i dorosłych", WSP, Kraków 1998.
  26. Lawson S., "Jak pomóc zastraszonemu dziecku. Poradnik dla rodziców i wychowawców", JEDNOŚĆ, Kielce 2006
  27. Makowski A., "Dewiacje społeczne i socjalizacja reedukacyjna młodzieży. Diagnoza, terapie, profilaktyka." Warszawa 2000.
  28. Meyer-Glitza E., "Kiedy pani złość przychodzi z wizytą. Terapeutyczne opowiadania dla impulsywnych dzieci", JEDNOŚĆ, Kielce 2004.
  29. McGinnis E., Goldstein A., "Kształtowanie umiejętności prospołecznych małego dziecka. Profilaktyka agresji i zaburzeń zachowania w przedszkolu i przygotowaniu do szkoły", Instytut Amity, Warszawa 2003.
  30. Mundy M., "Szkoła może być fajna!", Edycja Św. Pawła 2003.
  31. Ostrowska K., Tatarowicz J., "Agresja i przemoc w szkołach polskich i niemieckich", CMPPP, Warszawa 1998.
  32. Ostrowska K., Tatarowicz J. (red.), "Zanim w szkole będzie źle", CMPPP, Warszawa 1996.
  33. Olweus D., "Mobbing - fala przemocy w szkole: jak ją powstrzymać", Jacek Santorski, Warszawa 1998.
  34. Pacewicz A., "Przemoc wobec dzieci. Zajęcia edukacyjne dla uczniów szkół podstawowych", PARPA, Warszawa 1995.
  35. Portman R., "Gry i zabawy przeciwko agresji", JEDNOŚĆ, Kielce 1999.
  36. Pospiszyl I. (red.), "Przemoc w instytucjach opiekuńczo-wychowawczych", Instytut Badań Edukacyjnych, Warszawa 1997.
  37. Radochoński M., "Osobowość antyspołeczna. Geneza, rozwój i obraz kliniczny", WSP, Rzeszów 2000.
  38. Robertson J., "Jak zapewnić dyscyplinę i uwagę w klasie szkolnej", WSiP, Warszawa 2005.
  39. Rosenberg M. B., "Porozumienie bez przemocy. O języku serca", Jacek Santorski & Co, Warszawa 2003.
  40. Ross C., Rob S., "Jak naprawdę kochać pełne gniewu dziecko", Oficyna Wydawnicza Vocatio 2006.
  41. Rumpf J., "Krzyczeć, bić, niszczyć. Agresja u dzieci w wieku do lat 13", GWP, Gdańsk 2003.
  42. Rylke H., "Pokolenie zmian. Czego boją się dorośli.", WSiP, Warszawa 1998.
  43. Stein A., "Kiedy dzieci są agresywne. Poradnik dla rodziców i wychowawców", JEDNOŚĆ, Kielce 2003.
  44. Surzykiewicz J., "Agresja i przemoc w szkole - perspektywa socjoekologiczna", CMPPP, Warszawa 2000.
  45. Surzykiewicz J., Ostrowska K. "Zachowania agresywne w szkole. Badania porównawcze 1997 i 2003", CMPPP, Warszawa 2005.
  46. Szymańska J., Kamińska-Buśko B. (red.), "Profilaktyka w szkole", CMPPP, Warszawa 2005.
  47. Towe W., "Porozumienie bez przemocy, czyli język żyrafy w szkole", CMPPP, Warszawa 2005.
  48. Urban B., "Dewiacje wśród młodzieży: uwarunkowania i profilaktyka", Kraków 2001.
  49. Vopel K., "Kreatywne rozwiązywanie konfliktów. Zabawy i ćwiczenia dla grup", JEDNOŚĆ, Kielce 2003.

Artykuły dotyczące problematyki agresji i przemocy
  1. Brodacka-Adamowicz E. "Mobbing to prześladowanie w szkole", Edukacja i Dialog, 2002, nr 3, s.17-22.
  2. Chylewska-Barakat L., Barakat M. "Nie ma magicznych recept przeciw przemocy", Edukacja i Dialog, 2001, nr 3, s. 51-58.
  3. Chylewska-Barakat L., Barakat M., "Strategie redukcji agresji w szkole", Edukacja i Dialog, 2000, nr 5, s. 35-39.
  4. Dąbrowska I. H. "Przejawy agresywnych zachowań wśród dorosłych i dzieci. Przykłady zabaw i ćwiczeń interakcyjnych przeciw agresji", Wszystko dla Szkoły, 2001, nr 9, s.17 - 18.
  5. Grzywa-Bilkiewicz A. "Mobbing i bullying jako formy zachowań agresywnych uczniów", Nowa Szkoła, 2005, nr 6, s. 49-51.
  6. Jastrzębska L., "Źródła agresji", Głos Nauczycielski, 1997, nr 18, s. 5.
  7. Kawecki M. J., "Między dyscypliną a przemocą", Edukacja i Dialog, 1995, nr 7, s. 13-15.
  8. Kmiecik-Baran K. "Przemoc i szkoła", Przegląd Oświatowy Solidarność, 1998, nr 11, s.1-23.
  9. Kosińska E. "Jak w szkole można przeciwdziałać zachowaniom agresywnym ? Cykl spotkań integrujących grupę", Wszystko dla Szkoły, 2000, nr 5, s. 8-9.
  10. Kubik B. "Agresja w szkole", Życie Szkoły, 2001, nr 4, s. 216-219.
  11. Kułak M. "Mobbing czy dyscyplina", Głos Nauczycielski, 2003, nr 23, s. 14.
  12. Kuryś K. "Wyrafinowana przemoc w szkole", Edukacja i Dialog, 1999, nr 4, s. 27-31.
  13. Leszczyńska E. "Jak pokonać agresję?", Życie Szkoły, 2001, nr 8, s. 460-464.
  14. Lipińska J. "Przemoc i agresja w społeczności uczniów w okresie dorastania", Nowa Szkoła, 2000, nr 1, s. 35-38.
  15. Moszczyńska U. "Mobbing jako czynnik potęgujący przemoc w szkole: próba przeciwdziałania", Problemy Poradnictwa Psychologiczno-Pedagogicznego", 2002, nr 1-2, s. 52-63.
  16. Pufal-Struzik I. "Niektóre cechy osobowości młodzieży agresywnej", Psychologia Wychowawcza, 1997, nr 2, s. 151-156.
  17. Rylke H., Płócińska M., "Zmiany w mojej szkole", Remedium, 1999, nr 6, s. 226.
  18. Szymańska J. "Działania profilaktyczne a klimat szkoły", Remedium, 2003, nr 2.
  19. Szymańska J. "Agresywne zachowania dzieci i młodzieży". Remedium, 2004, nr 3.
  20. Tatarowicz J. "Przemoc w szkole", Nowa Szkoła, 1995, nr 2, s. 26-29.
  21. Tatarowicz J. "Dojrzewanie do przemocy: Początkujący agresorzy", Nowa Szkoła, 1998, nr 2, s. 41-46.
  22. Tatarowicz J. "Jak do tego doszło ...? Dziecko w procesie patologizacji", Nowa Szkoła, 1999, nr 3, s. 30-33.
  23. Tatarowicz J. "Lekceważona profilaktyka", Nowa Szkoła, 1998, nr 9, s. 25-29.
  24. Tatarowicz J. "Nauczyciele wobec agresji i przemocy w szkole", Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze, 2001, nr 5, s. 32-38.
  25. Tatarowicz J. "Przemoc w szkole", Nowa Szkoła, 1995, nr 2, s. 26-29.
  26. Walczak A. "Zajęcia na temat przemocy", Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze, 1998, nr 38, 5, s. 35-36.
  27. Wodnicka E. "Agresja a nauczyciel", Lider 1999, nr 2 , s. 10.
  28. Wojciechowski M. "Sposób na przemoc w szkole - próba budowy koncepcji", Lider, 2000, nr 5, s. 6-8.
  29. Wojciechowska A. "Milczące ofiary", Głos Nauczycielski, 2002, nr 47, s. 14.
  30. Wojski M. "Znęcanie się w szkole", Edukacja i Dialog, 1996, nr 8, s. 6-8.
  31. Zajdel K. "Mobbing w szkole i w domu", Edukacja i Dialog, 2003, nr 10, s. 62-65.

Do góry

V. DZIAŁANIA INTERWENCYJNE W ZESPOLE SZKÓL NR 2 W STARGARDZIE SZCZECIŃSKIM

Do podejmowania działań interwencyjnych w sytuacjach kryzysowych w szkole zobowiązuje Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003 roku w sprawie szczegółowych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonych uzależnieniom. W myśl tego dokumentu szkoły i placówki podejmują działania interwencyjne polegające na powiadomieniu rodziców i policji w sytuacjach kryzysowych, w szczególności, gdy dzieci i młodzież używają, posiadają lub rozprowadzają środki odurzające. W rozporządzeniu paragraf 10 zobowiązuje szkoły i placówki do opracowania strategii działań wychowawczych i zapobiegawczych oraz interwencyjnych wobec dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniem.
  1. Postępowanie w przypadku uzyskania informacji, że uczeń który, nie ukończył 18 lat, używa alkoholu lub innych środków w celu wprowadzenia się w stan odurzenia, uprawia nierząd, bądź przejawia inne zachowania świadczące o demoralizacji.
    1. Przekazanie informację wychowawcy klasy.
    2. Wychowawca informuje o fakcie pedagoga/psychologa szkolnego i dyrektora szkoły.
    3. Wychowawca wzywa do szkoły rodziców (prawnych opiekunów) ucznia i przekazuje im uzyskaną informację. Przeprowadza rozmowę z rodzicami oraz z uczniem, w ich obecności. W przypadku potwierdzenia informacji, zobowiązuje ucznia do zaniechania negatywnego postępowania, rodziców zaś bezwzględnie do szczególnego nadzoru nad dzieckiem. W toku interwencji profilaktycznej może zaproponować rodzicom skierowanie dziecka do specjalistycznej placówki i udział dziecka w programie terapeutycznym.
    4. Jeżeli rodzice odmawiają współpracy lub nie stawiają się do szkoły, a nadal z wiarygodnych źródeł napływają informacje o przejawach demoralizacji ich dziecka, dyrektor szkoły pisemnie powiadamia o zaistniałej sytuacji sąd rodzinny lub policję (specjalistę ds. nieletnich).
    5. Podobnie w sytuacji, gdy szkoła wykorzysta wszystkie dostępne jej środki oddziaływań wychowawczych, (rozmowa z rodzicami, ostrzeżenie ucznia, spotkania z pedagogiem, psychologiem, itp.), a ich zastosowanie nie przynosi oczekiwanych rezultatów, dyrektor szkoły powiadamia sąd rodzinny lub policję. Dalszy tok postępowania leży w kompetencji tych instytucji.
    6. Jeżeli zachowania świadczące o demoralizacji przejawia uczeń, który ukończył 18 lat, a nie jest to udział w działalności grup przestępczych czy popełnienie przestępstwa, to postępowanie nauczyciela powinno być określone przez wewnętrzny regulamin szkoły.
    7. W przypadku uzyskania informacji o popełnieniu przez ucznia, który ukończył 17 lat, przestępstwa ściganego z urzędu lub jego udziału w działalności grup przestępczych, zgodnie z art. 304 § 2 kodeksu postępowania karnego, dyrektor szkoły jako przedstawiciel instytucji jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub policję
  2. Postępowanie w przypadku, gdy nauczyciel podejrzewa, że na terenie szkoły znajduje się uczeń będący pod wpływem alkoholu lub narkotyków:
    1. Powiadamia o swoich przypuszczeniach wychowawcę klasy.
    2. Odizolowuje ucznia od reszty klasy, ale ze względów bezpieczeństwa nie pozostawia go samego; stwarza warunki, w których nie będzie zagrożone jego życie ani zdrowie.
    3. Wzywa lekarza w celu stwierdzenia stanu trzeźwości lub odurzenia, ewentualnie udzielenia pomocy medycznej.
    4. Zawiadamia o tym fakcie dyrektora szkoły oraz rodziców/opiekunów, których zobowiązuje do niezwłocznego odebrania ucznia ze szkoły. Gdy rodzice/opiekunowie odmówią odebrania dziecka, o pozostaniu ucznia w szkole, czy przewiezieniu do placówki służby zdrowia, albo przekazaniu go do dyspozycji funkcjonariuszom policji - decyduje lekarz, po ustaleniu aktualnego stanu zdrowia ucznia i w porozumieniu z dyrektorem szkoły/placówki.
    5. Dyrektor szkoły zawiadamia najbliższą jednostkę policji, gdy rodzice ucznia będącego pod wpływem alkoholu - odmawiają przyjścia do szkoły, a jest on agresywny, bądź swoim zachowaniem daje powód do zgorszenia albo zagraża życiu lub zdrowiu innych osób.

    6. W przypadku stwierdzenia stanu nietrzeźwości, policja ma możliwość przewiezienia ucznia do izby wytrzeźwień, albo do policyjnych pomieszczeń dla osób zatrzymanych - na czas niezbędny do wytrzeźwienia (maksymalnie do 24 godzin). O fakcie umieszczenia zawiadamia się rodziców/opiekunów oraz sąd rodzinny jeśli uczeń nie ukończył 18 lat.
    7. Jeżeli powtarzają się przypadki, w których uczeń (przed ukończeniem 18 lat) znajduje się pod wpływem alkoholu lub narkotyków na terenie szkoły, to dyrektor szkoły ma obowiązek powiadomienia o tym policji (specjalisty ds. nieletnich) lub sądu rodzinnego.
    8. Spożywanie alkoholu na terenie szkoły przez ucznia, który ukończył 17 lat, stanowi wykroczenie z art. 431 ust. 1 Ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Należy o tym fakcie powiadomić policję. Dalszy tok postępowania leży w kompetencji tej instytucji.
  3. Postępowanie w przypadku, gdy nauczyciel znajduje na terenie szkoły substancję przypominającą wyglądem narkotyk:
    1. Nauczyciel zachowując środki ostrożności zabezpiecza substancję przed dostępem do niej osób niepowołanych oraz ewentualnym jej zniszczeniem do czasu przyjazdu policji, próbuje (o ile to jest możliwe w zakresie działań pedagogicznych) ustalić, do kogo znaleziona substancja należy.
    2. Powiadamia o zaistniałym zdarzeniu dyrektora szkoły, który wzywa policję.
    3. Po przyjeździe policji niezwłocznie przekazuje zabezpieczoną substancję i przekazuje informacje dotyczące szczegółów zdarzenia.
  4. Postępowanie w przypadku, gdy nauczyciel podejrzewa, że uczeń posiada przy sobie substancję przypominającą narkotyk:
    1. Nauczyciel w obecności innej osoby (wychowawca, pedagog, dyrektor, itp.) ma prawo żądać, aby uczeń przekazał mu tę substancję, pokazał zawartość torby szkolnej oraz kieszeni (we własnej odzieży), ew. innych przedmiotów budzących podejrzenie co do ich związku z poszukiwaną substancją. Nauczyciel nie ma prawa samodzielnie wykonać czynności przeszukania odzieży ani teczki ucznia - jest to czynność zastrzeżona wyłącznie dla policji.
    2. O swoich spostrzeżeniach powiadamia dyrektora szkoły oraz rodziców/opiekunów ucznia i wzywa ich do natychmiastowego stawiennictwa.
    3. W przypadku, gdy uczeń, mimo wezwania, odmawia przekazania nauczycielowi substancji i pokazania zawartości teczki, dyrektor szkoły wzywa policję, która przeszukuje odzież i przedmioty należące do ucznia oraz zabezpiecza znalezioną substancję i zabiera ją do ekspertyzy.
    4. Jeżeli uczeń wyda substancję dobrowolnie, nauczyciel, po odpowiednim zabezpieczeniu, zobowiązany jest bezzwłocznie przekazać ją do jednostki policji. Wcześniej próbuje ustalić, w jaki sposób i od kogo, uczeń nabył substancję. Całe zdarzenie nauczyciel dokumentuje, sporządzając możliwie dokładną notatkę z ustaleń wraz ze swoimi spostrzeżeniami.

Zgodnie z przepisami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w Polsce karalne jest: Każde z wymienionych zachowań jest czynem karalnym w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach nieletnich, jeśli sprawcą jest uczeń, który ukończył 13 lat a nie ukończył 17 lat. Z przestępstwem mamy do czynienia jeżeli któryś z wymienionych czynów popełni uczeń po ukończeniu 17 lat. W każdym przypadku popełnienia czynu karalnego przez ucznia, który nie ukończył 17 lat należy zawiadomić policję lub sąd rodzinny, a w przypadku popełnienia przestępstwa przez ucznia, który ukończył 17 rok życia prokuratora lub policję (art. 4 Upn i art. 304 Kpk). Postępowanie wobec ucznia - sprawcy czynu karalnego lub przestępstwa: Postępowanie nauczyciela wobec ucznia, który stał się ofiarą czynu karalnego






ilość odsłon: 312



:)